Met nog mooie herinneringen aan ‘t Pierewaaien in de beginjaren (met Paul, en ik lees op deze site in 1989) was ik verrast in een NRC kleintje te lezen dat er nog steeds volgens dezelfde formule wordt gewandeld. Geen aarzeling dus, en met de verzekering dat thuisblijvers meestal ongelijk hebben (ook mijn lijfspreuk!) en het weer aan de kustlijn vaak beter is dan de voorspelling voor het kustgebied, droog van huis op pad. Op Scheveningen aangekomen regende ’t inmiddels flink en trof ik schuilend een paar met wandelschoenen uitgeruste groepjes wandelaars, vermoedelijk en naar later bleek ook Pierewaaiers. En midden in de stromende regen in mooi weer kleding een figuur van wie ik vermoedde dat die wel eens onze dagleider zou kunnen zijn. En inderdaad, ‘t was Kees. Vanuit de schuilende posities werd ‘m door een enkeling toegeroepen dat zij toch maar van de tocht afzagen, waarna we met z’n twintigen op pad gingen. Paraplu’s werden vermoedelijk gedragen door meer landinwaarts wonenden, let in ’t vervolg op: aan de kust zijn ze hun leven niet zeker, en dat bleek! ’t Werd al gauw droog en dat bleef ’t ook tot de boerderij. Met de wind in de rug en de schaarse aanwezigheid op ’t strand werd ’t een heerlijk rustige wandeling met snoepjes onderweg, heen aan ’t einde van ’t enig serieuze klimmetje en terug aan ’t begin ervan (Lia).

In de boerderij viel ’t me op dat er veel met slagroom bedekte lekkernijen werden gegeten, althans aan mijn tafel. Leek echt op ‘dat hebben we verdiend’ en dan vervallen alle argumenten daartegen.

Weer buiten gekomen was ’t grootste deel van de lucht blauw. En werd de wandeling terug een nog groter feest. ’t Is dat we even hebben moeten wachten op Loek die z’n pet bij de boerderij had laten liggen en terug is gerend, anders zouden we weer helemaal droog op ’t vertrekhonk terug zijn gekeerd. Nu waren de laatste honderden meters nog wat (erg) nat met zelfs een klap onweer. Dat hield wel de hele groep intact bij het afsluitend drankje in La Galleria, degenen die direct door naar huis wilden gaan kozen er toch maar voor om even de bui af te wachten. En droog werd ‘t weer!

’t Is moeilijk om toen en nu te vergelijken, ik herinner me van de twee keer van toen dat de groep veel groter was, maar inderdaad wel met heel goed weer. De sfeer was toen ongedwongen, en daar is niets in veranderd. De ambiance maakt ’t net als toen gemakkelijk om leuke gesprekjes aan te knopen. Ik ben ook benieuwd naar de foto’s, de fotograaf maakte ze met overtuiging en dus zullen ze zeker een indruk achterlaten van weer een prachtige wandeling.

Lia, Kees en Han: jullie relaxte begeleiding heeft zeker bijgedragen aan de plezierige en ontspannen sfeer. Bedankt daarvoor!